I Can't Get You Out Of My Fuck'in Head

           วันที่ยี่สิบสองธันวาปีห้าศูนย์ วันที่สองที่พบกัน วันที่ทำให้เรื่องเดินมาถึงจุดนี้ วันที่เริ่มต้นของความรู้สึกเหล่านี้ วันที่ผ่านพ้นไป

มาถึงวันนี้ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง เหมือนจะหายไปจากชีวิตฉันแล้วจริง ๆ ตั้งแต่วันนั้นลาจาก มันก็คงเป็นทางที่ถูกต้องแล้วล่ะ ฉันก็ต้องการแบบนั้นถึงได้เป็นฝ่ายบอกคุณก่อน

ผ่านไปดูบล็อกที่เพื่อนเราเขียน พูดถึงคุณเหมือนเดิม ดีใจกับเขาด้วยที่คุณเลือกที่จะกลับมาคุยกับเขา คุณเคยบอกว่าอยากจะมีสักคนที่คอยฟังได้ทุก ๆ เรื่อง เวลาถึงจุดต่ำสุดขอมีสักที่ที่ระบายได้ ฉันว่าเขาคงเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับคุณจริง ๆ

เมื่อวานมีเหตุบังเอิญแหวนกระเด็นหลุดออกจากนิ้ว ฉันรีบเก็บมันขึ้นมาใส่พยายามไม่คิดอะไร แต่ก็ยังคิดอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ ถ้ามันจะเป็นลางบอกว่าคุณจะไปจากฉันแล้วจริง ๆ ก็ตามเถอะ แต่แหวนมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณนี่เนอะ คุณไม่ได้ให้ฉัน แค่สวมมันให้เท่านั้นเอง...

เห็นบางอย่างที่เพื่อนคนนั้นเขียนไว้ว่า คุณอยากจะลืม อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องที่ลืมอาจเป็นเรื่องของเรา อาจเป็นสิ่งที่เกี่ยวกับฉัน หรืออาจเป็นฉันนั่นแหละ

ฉันก็อยากจะลืมเหมือนกันนั่นแหละ ลืมเรื่องที่มันร้าย ๆ แต่ฉันก็ยังอยากจดจำวันที่มันมีค่าสำหรับฉันไว้บ้าง แม้มันจะไม่ทำให้คุณคิดว่ามันน่าจดจำก็เถอะ

ฉันก็อยากจะเก็บมันไว้อย่างนี้เรื่อย ๆ ไป

คิดถึงเรื่อย ๆ ...