I Can't Get You Out Of My Fuck'in Head

หลังจากคืนบันทึกของคุณไป บันทึกเล่มที่ฉันถือวิสาสะเขียนต่อ
และส่งกลับคืนไปให้คุณอ่าน
ฉันกลับมาที่บ้าน มีหลายเรื่องในวันที่เราพบกัน
มีหลายอย่างที่รู้สึก
มีหลายอย่างที่อยากเขียนลงไป

ก่อนนอนฉันเผลอมองไปในที่ ๆ เคยวางไว้
ไม่ใช่แค่สายตาที่เผลอไป
ใจก็เผลอ
รู้สึกชั่วครู่ สอดสายตาหา ในความคิดนั้นคือ

“เขียน เขียน เขียน”

ลืมไปว่ามันไมได้อยู่กับฉันแล้ว

วันแรกที่ได้พบบันทึกเล่มนี้
ฉันรู้สึกดีกับลายมือแท้จริงที่ไม่ใช่ Tahoma
เลื่อนผ่านสายตาฉันช้า ๆ ไหลเข้าสมอง ซึมเข้าจิตใจ
จนแทบร้องไห้

คุณเขียนถึงฉัน ในวันที่ฉันรู้สึกไปเองว่า

“คุณลืมฉันเสียแล้ว”

คุณเขียนถึงฉัน ตอบคำถามที่ฉันอยากรู้
เขียนเรื่องราวในใจที่ฉันอยากรู้
ความรู้สึกที่ฉันอาจไม่เคยเข้าใจ

ไม่เคยเข้าใจอะไร
ทำคุณเหนื่อยใจ จนสิ้นสุดการเขียนไว้เพียงครึ่งเล่ม
แล้วส่งมาให้คนที่คุณเขียนถึง

คนที่คุณคิดถึงตลอดยามถ่ายถอดตัวหนังสือเหล่านี้

คนที่ไม่เคยเข้าใจอะไร

“คนอย่างฉัน”

และคนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรอย่างฉัน
ก็ฉลาดเรื่องโง่ ๆ ยิ่งขึ้น
เมื่อเลือกที่เขียนบันทึกเล่มนั้นต่อจากคุณ
กลายเป็นว่า
“บันทึกนี้มีสองลายมือ”

แม้ว่ามันจะกลับไปอยู่กับเจ้าของคนแรก
แม้ว่าเจ้าของคนแรกจะรู้สึกต่างไปจากวันแรก ที่สร้างมันขึ้น
“หรือไม่”

ฉันก็เลือกที่จะให้คุณอ่านสิ่งที่ฉันรู้สึก
ผ่านตัวหนังสือจริง ๆ ของฉันบ้างเช่นกัน

......

คิดถึงบันทึกเล่มนั้นจัง
อยากให้มันยังอยู่ที่นี่ในตอนนี้
.

.

ฉันยังเขียนไม่จบนะ
คืนฉันมาเถอะ มันไม่ปลอดภัยนักหรอกที่อยู่กับคุณ
ฉันคิดถึงมัน

“คิดถึงสิ่งที่คุณเคยเขียน คิดถึงสิ่งที่ฉันเคยเขียน”

คิดถึง

.